Einde real life safari

Denkend aan kortstondige ontmoetingen met mede reizigers
schijnt de wereld verdeeld te zijn in questers and sqautters.
For questers, something always beckoned just over the hill? They want to plant seeds, sometimes literally, sometimes in a general sense: seeds of change, of enterprise, of improvement(E.H.) Zo ook Jannes en Valerie. Het helpen met leren of het zorgen voor mensen. Geld is een middel geen doel. Meestal opportunistisch van aard.Beetje wereld vreemd ook. Was een shock voor Jannes toen ik hem vertelde dat rond zijn geboorte op nog geen 800 km van zijn achter deur de mensen mekaar met bosjes over de kling joegen om zo nodig zelfstandige staten te stichten en nu, nu willen ze allemaal in de EU.
Dus waarom heb je het idee dat het in Afrika sneller en beter zal gaan?



Voor Valerie, onbegrijplijk waarschijnlijk dat die dure, goeie pillen ook gewoon uit India komen. Heeft iemand alleen verschrikkelijk veel winst opgemaakt door er een andere verpakking in het Engels om te doen. Helemaal schokkend , dat als je in Kenia een kind in leven probeert te houden, dat in het buurland de afgelopen 20 jaar, 2miljoen gezonde mensen mekaar de kop insloegen.Waarom 1 ongezonde in leven houden? Maar dat zeg je dan niet.


Het is zoals Churchill(ja die van Gordon)ooit sprak: als je jong bent en geen socialist dan heb je geen hart, als je oud bent en geen kapitalist dan heb je geen verstand.
Jannes, die red het wel. Wordt in de toekomst, na zijn studie een wereld verbeteraar met verstand zaken, door echte ervaringen. En Valerie, och als je 5 minuten voor je vertrek, op het vliegveld, je testament schrijft dan heb je het voor mij helemaal gemaakt met 74 jaar.


En ik? Nou voor zij die het lezen. Vrijdag 03.15 gaat het vliegtuig weer.
Deze keer naar Nairoby.Vandaar met de bus naar Mombassa en dan wederom naar Lamu.Wederom een real life safari ipv een wildlife. Volgens mij maakt het fysiek niet zo heel verschil of je plat gedrukt wordt door een gorrila of door een paar honderd mensen die op de boot willen. Bovendien biedt Animal planet ook heel aardige beelden van deze alom bekende BIG 5 zonder gezelschap van 5 sterren luxe gewende, alles al hebbende in het leven zeer geslaagde medesafiristen met de daarbij behorende sociale irritaties en frustraties. Van mijn kant natuurlijk
Bovendien heb ik een belofte in te lossen.Vistechniek verbeteraar voor de ontwikkeling van Shella.
I maybe sometime.
.

Oud Mombassa

Moest nog even gesiteseend worden voor een weinig.
Eindelijk een taxi chauffeur gevonden die het wel aandurfde.
Ook hierbij kwam de militaire kennis weer goed van pas. Als je weet hoe laat waar de zon staat weet je soms ook waar de zee ligt en denk je dat je de goede kant op gaat.
Was enige tijd in de veronderstelling dat ik in een nieuwbouwwijk terecht zou komen, waar ik een oud verhaal te horen zou krijgen. Mombassa was toch weer groter dan ik dacht. De vuil toename nam toe naarmate de straten smaller werden. Logisch er kan geen vuilnis auto komen. Het aantal mensen ook, zo leek het. Maar misschien had dat ook te maken met de smallere straten ? Dan heb je minder ruimte om ze te verdelen.
Druk is in deze het verkeerde woord. Meer dan gezellig is beter.




Begreep opeens waarom de chauffeurs niet zo happig waren om hier naar binnen te gaan.
Iedereen kijkt narrig als je met een auto door deze straten komt. Je moet door de markt kramen heen om verder te komen.
Een Tuc tuc laat een ezel schrikken. De ezel, geen zijspiegels, auto wijkt uit,auto een zijspiegel minder.1-0 voor de ezels. Heerlijke tafrelen. Jammer dat ik het niet kon verstaan. Een bijzondere ervaring oud Mombassa. Ooit de rijke buurt waar de slaven handelaren woonden . Nu een verzameling grauwe bouwvallen, vuil en heel veel mensen allemaal aan de GSM. Moet je voorstellen, dat ze 200 jaar terug een GSM hadden. Al die slaven bellen; sorry schat kom voorlopig even niet thuis en ja, ik heb ook nog geen SIM kaartje voor daarginder!. Nee vroeger was het allemaal een stuk beter,die zorg had je niet. Ben ik wel bereikbaar!

De weg naar het vliegveld is de weg naar het einde van deze reis.
Dan ga je nadenken over alle ontmoetingen en waarom het hier anders is. Minder gecontroleerd. Ongeorganiseerd,corrupter, vuiler,armoediger.
Het bedelen, ongegeneerd vragen om geld,opdringerigheid bij het aanbieden van diensten,niet op tijd zijn op alles ja zeggen zelf als je Nederlands tegen ze lult, kleine irritaties.
Maar uiteindelijk is dat natuurlijk niets vergeleken bij het kolonialiseren van een hele eilanden groep voor een paar honderd jaar. Das pas irritant. Voor die eiland bewoners voor de duidelijkheid. De aantallen mensen die nog in hutten ,tenten of ander onverklaarbaar bewoonde onderkomens huizen. Een groot gebrek aan santaire voorzienigen en de smerigheid daarvan. Je hebt echt niet genoeg aan de landsvoorraad desinfecterende handgel om alhier14 dagen hygisch door te komen. Het stelt gerust dat die Afrikanen dat ook niet gebruiken. Je vraagt je af hoe het zover heeft kunnen komen. Het ging toch immers zo goed met Kenia toen de blanken het hier regelden. Ja het ging heel goed. Vooral met de blanken. Ik moest terug denken aan de woorden van Elspeth Huxley opgetekend rond 1920:

From the earliest moment the character of a well-brought-up European child is poured like jelly into a mould of strict routine, and sets in it, whereas African children are permitted to escape this treatment. Since routine is simply a means of controlling time, Europeans, are better at it, and therefore accomplish more in a day, a month, or year. They pay in monotony. Africans control time less efficiently, but enjoy it more: they pay in stagnation.






En dat zie je bijna overal ondanks alle zooi en tegenslag ze lachen altijd. Boosheid duurt maar kort. Kan wel heel hevig zijn maar daarna gaan we gewoon verder.
Anders dan bij ons, wij vergeten en vergeven heel moeilijk. Afspraak is afspraak.
De bus moet op tijd komen. Hier zijn ze al blij als er een bus komt. En anders wacht je toch ff. Morgen weer een dag en meestal wacht je niet alleen.En heel belangrijk bijna altijd schijnt de zon

Mombassa

Nou dat wist Jannes wel.
Het People Inn voor 600 knoeten( 7$) en ze passen op je bagage!?.
Helaas moest Jannes die zelfde avond op de bus.
Het bordje: no drugs no, alcohol no, prostitutes deed me besluiten om elders te gaan verkeren. Je weet hoe dat gaat als het verboden is. De hele nacht tering herrie en lui die vooral wat van jou willen. Nee dan maar 3 $ meer betalen. Voor dat geld heb je dan koud gewassen lakens, geen klamboe een vonkende ventilator en eigen bad&boutfaciliteit.
Wel prettig dat je niet in de drek van een ander hoeft te staan.


Twee hoog geen nooduitgang en een stalen deur maar wel een raampje. Tja, best wel hoog als je bij brand naar beneden moet springen. Niet dat er veel te branden viel, maar je weet nooit. Terwijl ik mij verstrooide aan een alleraardigst stukje literatuur aangaande Kenia, viel de stroom uit. De temperatuur steeg onmiddelijk. Wat zo’n ventilator al niet doet in die hitte. Pest herrie op de gang, krijsen en gevloek, slaan met deuren.
Zal toch niet waar wezen dat ze een overval hebben gepland in het donker? Snel de stoel op enige afstand voor de deur gelegd zodat enig onverlaat eerst zijn poten zou breken in het donker.. zodat ik alle tijd had om wakker te worden. Wakker werd ik van de opstartende ventilator. Gelukkig enige verkoeling.
Na helemaal geadapteerd te zijn in Mombassa lag er nog een reisdoel. De ferry.
Door mijn collega(dienst) beschreven als “levens gevaarlijk” minimaal met z’n tweeen en blijf vooral in de auto. Dat zou een probleem worden, geen auto en ik was alleen.Maar de ferry was gratis volgens mijn LPt.
Althans 20 jaar geleden. Geheel vertrouwend op de locale kennis van de Tuc TUC driver belande ik aan de verkeerde kant van de haven niet zijnde de overkant. Zelfs op deze afstand was al waar te nemen dat het een drukte van belang was. Dat krijg je altijd als iets gratis is.Het was duwen en persen bij de ingang. Iedereen wil, ook hier, als eerste. Door het missen van de ene ferry stond ik vooraan voor de volgende.Honderden kenianen achter me. Ja en als dat gaat drukken dan krijg je zo’n ‘Heinzel’ effect. Snapte nu waarom je in de auto moest blijven. Als eerste aan gekomen op de boot was er genoeg ruimte en zon op het zonne terras. Gaf een prachtig uitzicht op de Kenianen die allemaal naar de ander kant moesten om aan het werk te gaan.
Terwijl de ‘versa’ langszij passeerde dacht ik; waarom regelen we/ze het nou niet zo- dat een ieder aan/op z’n eigen kant aan het werk gaat? Maar dat zou dan weer het einde van de ferry betekenen. Zelden zo een prachtige boot tocht gemaakt voor zo weinig geld.

Na een uurtje heen en weer varen had ik het wel gezien.het oude gedeelte van Mombassa moest nog even bezocht worden

Jannes

Tijdens een dagje “sport vissen” met BBQ ontmoette ik Jannes.
Jannes is van Duitse origine, 19 jaar oud ontwikkelings werker in Uganda
Geeft les in geschiedenis, wiskunde Engels en Duits.Duits was niet verplicht maar de kinderen vonden het zo leuk aldaar?? Jannes vol idealen en dan de zee op.
Na een kwartiertje buitengaats zag ik de klassieke houding. Rug tegen de mast, armen stijf langs het lichaam, proberen iedere beweging tegen te gaan de “blik” strak op de horizon. Schipper kruiste m’n blik en we haalden onze schouders op.
Ik adviseerde Jannes achter in de boot te gaan zitten daar schommelde het minder en zou hij zich beter voelen. Dit deed ik niet uit medelijden met die Teutoon, wel nee ik moest zorgen dat tie benedenwinds zat. Vomeren bestaat namelijk, voor de omstander, uit drie waarnemingen Het geluid, het is opvallend hoe beschaafd zachtjes Afrikanen spugen vergeleken met hun bulkende europese broeders, heeft waarschijnlijk alles te maken met omgevings geluiden en leeuwen die op de loer liggen.
Het zien, de keurig ingetogen vlokken gal en wit schuim, wederom van de zuiderlingen tegen de vaak door alcohol gedreven hogedruk stralen van de noorderling.
Alhoewel er zijn uitzonderingen. Recentelijk een broodje shoarma aan het eten in Khartoum. Achter me gaat een in Jalaha geklede man zitten. Op zaterdag, dan kan dan kom je net uit de Moskee. Khad al het idee dat ie niet fris was en redelijk bezopen. Viel eerts met z’n klep in de shorma saus, in slaap. Plots (ook hier al) stond ie op, maakte enkele wankele stappen en spoog met 3 stoten van ongeveer 1,5 meter het formaat medium pizza over de vloer. Om vervolgens naar buiten te waggelen.
Terwijl ik m’n laatste hap doorslikte en nog even dacht wie het op zou ruimen, waarschuwde ik m’n maat. Weg wezen hier, hier kan ik echt niet tegen. Diep blijven uitademen, terwijl je in diepe ademnood de tent verlaat. Tja het is de lucht.de derde waarneming. Echt ik kan er niet tegen. Het lijkt wel of er een stofje in m’n hersens zit wat spontaan een wedstrijd wil organiseren in; wie heeft het meeste of komt het verste kots festijn.
Onze Tuetoon bleef beneden winds. Hetzelfde recept als voorheen. Geef ze water, dan hebben ze wat om te kotsen anders doet het zo zeer.
In al z’n ellende deelde hij ons dapper mede; dat we voor hem niet terug hoefde.
Ik knikte begrijpelijk en vertelde hem dat ik al eerder mensen aan de mast had gebonden.
Soms willen ze overboord springen en het was nog best wel een eind zwemmen.
Bovendien er was betaald. En zoals Kniertje sprak: de vis wordt duur betaald.
Met de kant naderend knapte Jannes zienderogen op. Eenmaal binnen de lagune was hij weer geheel aanspreekbaar en kon zelfs al mee denken aan het roosteren van de gevangen vis. Eenmaal in gesprek bleek Jannes een bijzonder mens. Idealistisch veel geleerd maar een wat naief wereld beeld. Ik geef toe, niet een ieder hoeft in mijn cinisme te delen. Jannes was helemaal uit Entebbe( Uganda) gekomen.
In de veronderstelling dat hij rijke ouders zou hebben, vroeg ik hem waar het vliegveld lag en hoe je daar moest komen. Ja ik moest ook aan de terugreis denken en daar heb je natuurlijk wel een goed plan voor nodig. Reizigers onder elkaar zijn nu eenmaal open informatie bronnen. Jannes keek me verbaasd aan vliegveld? Hij was met de bus gekomen. Voor een paar tientjes uit Uganda. Kreeg een brok in m’n keel. 19 jaar voor onbepaalde tijd naar Afrika, les geven aan kindertjes en dan met de bus, alleen van Entebbe naar Lamu.M'n moeder zaliger zou er slapeloze maanden aan hebben overgehouden.
Dacht dat ik een bus reis had gemaakt.
Het was dus Jannes die ik opeens in alle drukte ontwaarde in het centrum van Mombassa
Jannes had inmidels bij mij de status van REIZIGER verworven.
Kortom : nah wie gehtst ”Jannes weet je een goedkoop hotel”?

De terugtocht

De terugreis was natuurlijk veel van dezeflde geneugten.
Overladen ferry boot, kreisende kinderen en veel lachende mensen.
Vreemd is hier wel dat ondanks de Islamitische gebruiken een kind de borst geven, in het openbaar, de normaalste zaak van de wereld is. Ik dacht nog om een speciale borstvoedig Burkha te gaan ontwerpen. Maar eerlijk gezegd dit uitzicht kon er ook wel mee door.
Zo’n terugreis ervaar je toch anders. Je gaat de ander kant op.
Je ziet andere zaken die je misschien miste op de heen reis. Een kudde (roedel, school) bavianen midden op de lokale snelweg. En gewoon blijven zitten die beesten!?
In zwart kroeshaar zie je de luizen veel beter dan in blond haar. Snottebellen drogen wit op tegen een zwarte huid. De meest verbazend is toch wel, ik heb dat nooit geweten, Afrikanen zijn koud. Althans sommige denk ik. Er zijn erbij die zweten als een otter en andere zijn kurkdroog. Bij dezeflde temperatuur natuurlijk. De vrouw naast mij raakte mij met haar arm, koud koel, en het was echt 50 graden in de bus. Bij mij liep het water overal en zij geen drup. Heel bijzonder zeker een genetische airco.
Het reisdoel was Mombassa busstation. Door 1 van de collega’s met veel reiservaring, all over the world ,was mij verzekerd dat dit de gevaarlijkste stad op aarde was. Nairobi heeft de bijnaam Nairobbery maar dit was veel erger. Verhaal over hoe mensen binnen vijf minuten volledig gestript waren, in de hoofdstraat en het meest gevaarlijk was wel de FERRY.
Minimaal met z’n tweeen en altijd in de auto blijven. Tja een gewaarschuwd mens telt voor twee. Mijn oude vertrouwde Lplanet kaart gaf aan dat de bus in de hoofdstraat zou stoppen.
Dan ga je allerlei gedachtes in je hoofd halen. Een bus is een heel veilig vervoermiddel.
Als er een ongeluk gebeurd ben je meestal niet alleen. Na verloop van tijd ken je iedereen.
Dan weet je ook dat tie van jou tas af zal blijven. Je krijgt altijd: of hulp of iedereen tegen je. Je hebt een gemeenschappelijk doel -de eindbestemming.
Voor terroristen hoef je hier niet bang te zijn. Ze kunnen nog geen autoband opblazen, gezien het aantal stilstaande auto’s met lege banden, laat staan een bus. In een vliegtuig is het ieder voorzich, kastje kijken headset op, zo snel mogelijk er zijn en daar zijn wel terroristen.
In de trein kan je nooit op gemak naar de plee. Je weet nooit wie er bij je bagage komt. In de bus gaat dat een stuk beter getuige de zeiksporen met bijbehorende lucht.
Bij het naderen van de stad bekruipt je dan toch zo’n onbestemd gevoel. Je moet eruit, je vrienden verlaten, geen idee waar je moet zijn. Dan slaat de fantasie op hol.
Ik zie allemaal toeristen, die een volledige striptease hebben uitgevoerd, onder leiding van woest uitziende Afrikanen, die ze door de straten opjagen naar een verschrikkelijk grote kookpot om aldaar..
De overgang is dan ook groot van de veilige bus naar de grote stad.
Je stapt uit, onmiddelijk je situational awereness op peil brengen, je 360 regelen met je rug tegen een muur is dat maar 180. Jaaha in het leger leer je heel belangrijke dingen voor als je op reis gaat. En dan , dan gebeurt er niets. Je hebt geen vrienden hier, die je voor een weinig zelfs niet naar de verdoemenis willen brengen. Niemand wil je telefoon lenen, je ranzige limonde aanbieden of in carterolie gebakken koekjes...
Zo onpersoonlijk. Is wel logisch ook, hartstikke druk . Wat een chaos. De weg oversteken, prima, maar wel met een geldige sporttest.
Zonnetje geschoten richting bepaald. Naar de zee, die is bijn nooit te missen ,maar ter plekke helaas niet zicht baar, op zoek naar een bed.
Op reis doet zich een wonderbaarlijk verschijnsel voor "De tweede ontmoeting"
Het is geen wetmatigheid maar het gebeurd altijd. Je komt iemand na verloop van tijd, ongepland voor een tweede keer tegen.
Zo ook Jannes

Jannes

Barbara

Nadat Barbara het strand opvloog om de investering van de afgelopen drie dagen- feesten met de Heer- als een pleng offer op het strand te deponeren zag Valerie haar kans schoon.
Ze moest op reis naar het binnenland. Een moeder met een kind, behept met eliphantitus.
Was geloof ik nog in het vuur gevallen ook. Wel twee dag reizen van hier. Ik dacht nog: met de bus of lopend? In beide gevallen had ik een dokter dichterbij gezocht.
Maar vooruit dit is Valerie. Wat zich heel vaak voor doet in deze gesprekken is de -uit eindelijke vraag om geld. De een verpakt z’n verhaal wat beter dan de andere.
Nieuwste trend is de volgende. Na een inleiding van hoe gaat het waar kom je vandaan waar ga je naar toe? Vindt men het nodig om overzichzelf te gaan praten!? Vanuit het niets komt er een zieke moeder een ongelukkig broertje een kreupele ezel of een kapotte auto.
Nooit een zuster als hoer of een broer als junk. Schijn je hier niet te hebben.Nou die zieke moeder kende ik al van 25 jaar geleden, toen woonde ze in Sinai. De opmerking dat ik blij ben- dat het nog zo goed gaat met haar en leuk dat ze inmiddels naar Kenia is verhuisd- valt meestal niet.
Het verhaal kreeg anno 2009 echter een voor mij nog ongekende wending.
AL deze problemen zijn op te lossen! Een telefoon!!. Een celfoon kan aan al deze ongemakken een einde maken. Nadat men in Afrika heeft ontdekt dat westerlingen werken en efficientie belangrijk vinden, zijn dit de key argumenten. Als ik nu een bijdrage zou doen van zeg 1000 shilling dan kan daarvoor desnoods een 2e hands phone voor worden aangeschaft. Dat bespaart de tijd van de langdurige busreis en kan er in die tijd gewerkt worden das veel eficienter. Ik was verbijsterd hoe multidiciplinair deze oplossing is. Natuurlijk weet ik wel dat tie z’n moeder niet gaat bellen z’n ezel niet aan de lijn krijgt en z’n broertje ongelukkig blijft. Maar toch ,er is overnagedacht.
Het tegen antwoord, dat je geen phone nodig hebt, past niet in de denkwereld van de huidige Afrikaan. Zelfs niet als ik uitleg dat Nederland zo ver onder de zeespiegel ligt dat alle telefoon stralen er over heen gaan en je dus helemaal niet mobiel kan bellen vanuit het buitenland.Dat gaat allemaal met kabeltjes. Dat we daarom nooit een celfoon bij ons hebben op reis en hij inderdaad niet kan bellen met mijn toestel naar z’n moeder broer of wie dan ook.
Teleurstelling alom. Bij Valerie moest dat netter worden uitgelegd. Net nadat ik was uitgekeken op Barbara haar pogingen de trap weer op te komen vertelde ik dat ik heel druk was met ontwikkeling van het dorp. Ik moet tijdig naar bed. s’Nachts moet er gevist worden zodat er morgen weer gegeten kan worden. Niet geheel onbelangrijk in Afrika als je de berichtgeving volgt hier ter plaatse. Na innig afscheid genomen te hebben van de combinatie BRD/DDR. UK. KY en de bedankjes in ontvangst te hebben genomen voor mijn goede werken als vistechniek verbeteraar, hetgeen zeker ten goede zou komen aan de ontwikkeling van Shella, kon ik mij ter ontnuchtering van twee bier terruste begegeven om mezelf op te maken voor de laatste vistocht en terugreis.

Valerie

Lamu City hoofd straat.

Shella was het visparadijs, zon,zee,zuipen. Door het nare werkrooster, snachts vissen, overdag vrij moest er wat geschoven worden in de ZZZ tijden. Na het verkopen en schoonmaken van de vis is het tijd voor ontspanning. Een paar, niet te veel, km barefoot over het strand. Ff zwemmen en dan op naar het terras van een dichtbij gelegen hotel. Kamertje met bed kost daar 350$.. per nacht. Mijn god wat je daar allemaal niet voor moet doen zo’n hele nacht om dat terug te verdienen? Met slapen haal je dat er niet uit. Ik zou de hele nacht wakker liggen van zo’n bedrag.
Maar de services in zo’n hotel is fantastisch. Nootjes gratis, je bierfles van tafel gehaald voordat je de BTW eruit hebt. Doen ze waarschijnlijk omdat het anders te lauw wordt en op ieder hoek van het terras staat een keurig geklede ober te wachten, op een vingerknip. Helemaal mijn stek. Zeker omdat een biertje maar 3$ kostte. De setting vond bij toeval plaats. Maakte kennis met Bernd een Duitser uit Berlijn.Was nog even bezig met z’n brunch. Wisselde even van gedachten, hoe het nu ging, 20 jaar na de val van de muur. Naast me, stond aan de andere kant van de tafel een halfvolle, halve liter en een gevulde peukenbak. Die ruimen ze dan weer niet zo snel op . En daar kwam ze- blond, wel maintained- de eigenaresse van het bier en gedoofde peuken. Ze stelde zich voor als Valerie. Obvios POSH, R.P. accent. Waar ik dan wel vandaan kwam? Ik heb wat moeite met die vraag als ik op reis ben. Moet ik nu de laaste plaats noemen waar ik geweest ben waar ik geboren ben of alle plaatsen er willekeurig tussenin. Ik besloot voor Sudan te gaan. Khartoum.
Wat bleek, wat leuk, ze had een neefje in Engeland en dat was een achter, achter, achterkleinkind van Gordon. Gordon was een hero hij had het beste voorgehad met Sudan en had hele goede plannen voor Sudan. Het lag op het puntje van mijn tong om haar kond te doen van de mogelijkheid dat de oorspronkelijke bewoners daar anders over dachten.
Bleek ook wel toen de Sudanezen destijds hun ongenoegen duidelijk hadden gemaakt, lag z’n lichaam in de Nijl en stak z’n kop op een speer, geplaatst op het bordes van z’n voormalige residentie.
Maar zoiets zeg je niet.Je haalt aan, dat het Kitchener met onder zijn hoede ene Churchill het enige tijd later toch maar mooi gelukt was, om in opdracht van de Queen orde op zaken te stellen.En daarbij de voormalig overwinnaar van Gordon de Madhi als genoegdoening ook maar in de Nijl smeten. Ik vroeg me af wat zij van de Ruyter zou vinden. Die zeilde immers door en navigatie foutje een veiligheids ketting doormidden in Londen.
Van paniek schoot hij wat omzich heen, waarbij best wel een aantal schepen zijn gezonken.Door de dichte mist kon hij de weg niet teugvinden, stuurde zijn mannen de kant op om de weg terug vinden. Die mannen vonden dat natuurlijk niets. Van weeromstuit gaven ze iedere maagd een ander status en na een genoten maaltijd werd het tafelzilver meegenomen, zodat niemand hoefde af te wassen.In het Engels heet dat Rape and Plunder.Nadat ze eindelijk bij Harwich waren aangekomen hebben ze nog een in nood verkerend schip naar Nederland gesleept en werden zo de grond leggers van de lijn HvH Harwich. En dat wisten de Duitsers ook.Dat van deRuyter. Toen zij bij ons enige tijd aan het logeren waren en kuilen in het zandstrand groeven wilden die U.K.dommers daar opeens ook een kuil en moesten wij ansight kaarten met zegeltjes van de Ruyter plakken. Natuurlijk moest Bernd daar van weten. Zijn vader moet de leeftijd hebben gehad dat hij dapper meebouwde aan kuilen, bunkers en Atlantic walls. Ik nam nog een biertje. Zeker nu Brend begon over de mislukking van de integratie tussen oost en west na de val van de muur. Dat was koren op de molen van Valerie. Dankzij die gebeurtenis 20 jaar geleden ging het slecht met de Britse economie. Pond kelderde, haar bezittingen waren minder waard en de euro bleef maar stijgen.Allemaal de schuld van de hereniging van Duitsland
Het gesprek werd gered door..Barabara. Bloedmooi, zo’n 25 jaar lentes , in kennelijke staat verkerende, Keniaanse. Ze was van binnen en van buiten in de Heer. Haleluja prais de lord en strontlazerus. Na ons alle het enig koningkrijk ingeprezen te hebben, bleek zij, van haar zijde, Valerie haar beste vriendin. Geen beter mens dan Valerie. Al 20 jaar verzorgde Valerie de mensen op het eiland.Kraamhulp, brandwondenverzorgster en pillen verstrekster.
Ja ja die kwamen helemaal uit de UK, die pillen, dat was tenminste kwaliteit, beter dan het inferieure spul uit India. Deerniswekend was het om te horen dat je de mensen hier geen drie pillen kan geven. Ze delen deze Uk kwalitiets pillen onmiddelijk met hun familie en vrienden.Wat van Valerie kwam is voor een ieder goed, ongeacht je afwijking. Om dit onbedoelde gebruik te voorkomen had ze een pillen ronde ingesteld. Driemaal daags ging ze op pillen uitdeelronde. Intussen ging het gesprek tussen voormalig BDR/DDR en Nl over de werklust van de Ozies. Onbegrijpelijk dat de Ozies terugverlangde naar het communisme.
Barbara die waarschijnlijk het woord commune verstond, prees ons tot grote ergernis van Brend, onmiddelijk de hemel in. Er kwam geen eind aan haar preek. Was jammer dat haar verhaal niet in de context van muur en werklust paste, want hoe je het wendt of keert Barabara had voor alles de universele oplossing. De Heer.
Het bier, m’n tweede al en het was nog niet eens twaalf uur in samenhang met medicijnen slaapgebrek, alcoholischegeheelonthoudingsverschijnselen en de aanslag op m’n diplomatiek energie niveau, begon me aardig parten te spelen.

Milinda

Uitzicht verblijf in Shella.








Milanda
Keniaanse variant op Costa del Sol..Rimini en erger.
Maximaal benut door Itay’s. Bij het binnen rijden bekroop me al een raar gevoel.
Museum van Karin Blixen!? Die woonde hier helmaal niet. Sta je straks weer te kijken naar.. de Lippestift van... ja’ misschien wel Meril Streep?
Had minder dan 5 minuten nodig om water en een kaartje naar Lamu te kopen. Geen idee hoe dat er uit zou zien, maar erger dan dit kon ik me niet voorstellen.
Na een 3 uur durende bots en hotswagen rit door het prachtige Keniaanse landschap.
Veel van hetzelde groen,ontelbare plaggehutten, moddersloten en vuilnishopen kwamen we aan bij een haven. Eindelijk water en onmiddelijk vrienden “he my friend come to my boat”. Na een kosten baten analyse gemaakt te hebben, bleek de reguliere veerdienst maar de helft te kosten van het geen mijn “vriend” aanbood. Scheelde 50$cent!! Toch niet geheel onbelangrijk als BPer met de huidige dollar koers.
Aan boord was het erg gezellig. Geen zwemvesten en veel vrouwen met kinderen.
In geval van, had dit een bijzonder vertoning geworden. Gekleed reddend zwemmen. Met veel sluiers en lange rokken kind boven je hoofd, heel knap.. Gelukkig was de boot van hout en niet al te zwaar beladen.
Het water, wat onder de houten fundering vandaan gulpte kon er met gemak, uit gehoosd worden door de twee bemanningsleden. Zolang zij niet moe werden was de overkant wel te halen. Het aanleggen gaat aan deze kant van de evenaar net ff anders. Je roept een keer dat een ieder op z’n handen moet passen en daarna is het schip een groot wrijfhout.
Uitermate veel bewondering had ik voor de vrouwen tijdens het ontschepen. Het geklim van het ene naar het andere schip met links een kind en rechts een boodschappen tas moest haast wel tot ongelukken lijden. Met uitzondering van een gekneld voetje en een builtje viel dit echter alles mee.Kom hier maar eens om in Nederland. Veiligheids gordels, maxi cosies, buggy’s rubberen stoeptegels.In Kenia hebben ze dat allemaal niet nodig. Heerlijk land. Aan land gekomen werd ik onmiddelijk door een aantal nieuwe vrienden benaderd. Verfromfraaide stadsplattegronden. Ouder dan de bijlage uit de 20 jaar oude lonley planet. Je moest het echt kopen, je kan niet zonder, anders verdwaal je.
Op zo’n moment ben je even de kluts kwijt.Je eigen huis woont 5000 km verderop en deze verkopers denken dat je voor de laatste 100 meter een kaart gaat kopen. Notabene op een eiland.De opdringerigheid van ene hotelaanbieder bracht me bijna zover dat de man de rest van z’n leven niet meer naar de tandarts zou hoeven. Hij had nog maar twee tanden. Dat had niet al te veel moeite gekost.Je moet echter wel beleefd blijven op een eiland. Iedereen kent iedereen en je hebt zo een naam. Uiteindelijk een kamer gevonden. Eiland kakkerlakken zijn kleiner dan die op het land.In zout watergewassen lakens worden er niet schoner op, bij het aanraken van de wasbak kwam het hele geval van de muur.
Daar is nog allemaal mee te leven. Maar Bob Marley 48 uur nonstop- uit het belendende, kroeg, restaurant, bordeelperceel met zwembad – gemengd met alle wetenswaardigheden over Allah 5 x per dag, in samenhang met, het ondernaast gelegen pand voor het christelijk kerkkoor, dat zich op haar jaarlijkse zangwedstrijd met de nieuwelingen aan het voorbereiden was- deed mij besluiten om naar Shella te verhuizen.. Nabij gelegen dorp op een halfuurtje lopen.

Rochels en ander viezigheid 2

Op naar de volgende plaats, Malinda. Stipje op de kaart aan het water.
Na uitbundig afscheid genomen te hebben van de vele vrienden die me allemaal tegen betaling op de bus wilde zetten eindelijk een beetje rust in de chaos. Dacht ik. Drie blerende kinderen met twee meisjes, vrouwen, ik weet niet of het de moeders of oppassers waren op de achterbank. De bus stuiterde en hotste over de toch wel saaie weg. Hier en daar wat bomen en vooral aftandse en slecht onderhouden hutjes.
Plotseling (das altijd zo) was het raak. De bus maakt een stuiter en een van de drie kinderen ketste op en neer tussen het plafond en de bank waarbij hij lelijk met z'n knar tegen het stalen frame van de bank aan sloeg. Effe was het stil... toen begon het gekrijs Onmiddelijk begonnen de twee vrouwen in een tweestemmig koor synchroon aan het gekrijs te schelden-niet dat ik het schelden kon verstaan maar mimiek is in deze universeel-de chauffeur moest maar langzamer gaan rijden, begreep ik uit de conversatie van achter naar voor. Dat werd de conducteur allemaal te gortig. Hij maande de vrouwen om meer voorin te gaan zitten. Bus was nog aardig leeg s’morgens zo vroeg. De vrouwen weigerden! Ik zag de verbazing, verbijstering, verwondering over deze weigering op het gezicht van de conducteur. Zonder er nog woorden aan vuil te maken greep hij het jankende kind bij de linkerarm.Maakte een draai naar links waarbij het joch over enkele banken zweefde. Was onmiddelijk stil en werd vervolgens drie banken verder met een zwaai ingeparkeerd. Zo dat was 1. De andere twee volgenden zonder aanwijzigen. De vrouwen daarna. Ik keek dankbaar naar deze daadkrachtige man. Had ik een laptop bij me gehad, had ik onmidelijk een NS sollicitatie formulier uitgedraaid. Dit is wat we nodig hebben in Nederland een beetje orde en tucht in het O.V.
Hier leer je natuurlijk van. Nooit boven of achter de achteras van de bus gaan zitten. De bewegingen zijn daar nogal heftig. Nu de rust was teruggekeerd, kreeg ik wat meer aandacht voor mijn omgeving. De stoelen waren bekleed met een soort vilt aan de achterzijde. Sommige voorgangers hadden daarop hun rochelkunsten beoefend. Aan de gedroogde kleurschakeringen te zien moet er minstens 1 bloedrochelende TBC patient bij hebben gezeten. Een ander heeft wat groengelig’s uit diverse slijmholtes kunnen verwijderen. Iets met de bronchius misschien? Op de vloer lag alleen een beetje huisvuil en wat gedroogd braaksel. Mensen hier hebben nogals eens last van wagenziekte. Komt ook voor in Europa. De armleuningen waren bedekt met nylon vloerbedekking. Dat wrijft lekker met zo’n hortende en stotende bus. Na enige tijd komt er een blaar op je elleboog kort daarop is het vel weg. Dan, is er opeens alle ruimte -om een rijkelijk aantal bacterien toegang te verschaffen tot het lichaam. Up-date van het gele boekje is wel op z’n plaats na terugkeer.
Voor de rest is het alleen maar fun in zo’n bus. Niet betalen of te lang blijven zitten(zwart rijden) is: klappen. Moet je voorstellen eerst het volk dat gereserveerd heeft, vervolgens alles wat cash geld heeft-dan moeten er al enkelen genoegen nemen met een staan plaats voor de eerste 100 km- en als laatste helemaal gratis; de schoolkinderen die dat pokke end naar huis niet willen lopen. Nou deze bussen rijden echt rendabel. Nergens een bordje ‘max aantal pers’. Ieder gat is opgevuld met een kind, doodsangst in de ogen ,vanwege een mogelijke verplettering.
Ook nu komt het goed uit als je een beetje sterke lijflucht hebt. Hou je tenminste ruimte om te ademen. Maar ondanks deze gezelligheid komt het voor dat er iemand uitgezet moet worden. Dan komt er toch ruimte- om klappen uit te delen. Heel bijzonder, zo lenig als deze mensen zijn en de inzet van de conducteurs moet zeker niet onderschat worden. Echt ze zouden het goed doen in het NL se O.V.
Ze zijn geloof ik ook niet zo duur in het onderhoud.


De catering is uitstekend geregeld tijdens zo'n reis. Lekker warm fruit met hier en daar een vliegje. Recycling doet hier inmiddels ook zijn opmars. Voor een prikje een beverage in een hergebruiker
Het is niet ondenkbeeldig dat na het nuttigen hiervan een ander prikje moet worden gehaald.

Rochels en andere viezigheid

Reisverhaal Kenia
Het was weer even wennen. Je komt alleen het vliegveld af met een taxi.
Binnen vijf minuten ruzie met drie taxichauffeurs. Natuurlijk zijn ze allemaal mijn vriend als ze dat zeggen. Maar ik reis met de laagste bieder, in het geval dat ik moet betalen. Onderhandelen doe ik niet, ik vraag gewoon een ander. En deze was goed.
Hij bracht me tot in de bus, wat weer ten koste ging van een hoop vrienden op het busplein, die me ook op de bus wilde zetten. Tegen betaling uiteraard. De taxi chauffeur deed het gratis dus was hij mijn vriend. De rest dreigde de chauffeur dat hij nooit meer op het busplein mocht komen en ik nooit neer in de bus. 1 uur in Kenia en meer vredestichtende handelingen verricht dan drie maanden Sudan. Het is maar wat je als vakantie ziet. De eerste trip duurde maar twee uur.Bloedheet, stampvolle bus en eigenlijk geen idee waar ik terecht zou komen. Uit een 20 jaar oude Lonley planet had ik een kaartje gescheurd van Kenia. Kilifi leek me een plaatsje dat aan de kust lag. Bij het eerste bordje Kilifi uitgestapt en globaal twee uur op zoek geweest naar een betaalbare slaapplaats. Het water raakte op, blaren op m’n voeten er was haast geboden. Bij de eerste de beste aanbieding onder de 15 $ inclusief bier mogelijkheid (veel moslims) was de deal gesloten. Haastige spoed is zelden goed. Ook in deze, bier was prima. Kamer kon allleen bereikt worden door het woongedeelte van de eigenaar.
In het schemer donker zag ik een vrouw een kind de borst geven.Ze keek niet op of om bij binnenkomst. Twee kinderen lagen halfnaakt op de vloer te slapen. In een andere kamer werd door drie krijsende kinderen tv gekeken. De douche had een douche kop, maar geen water dat moest uit een teiltje. De lakens van het bed waren in koud water gewassen en voelden aan als vettige klamme lappen. Een flink aantal gaten in de klamboe voorspelden een stekelige nacht. Voor de rest kon het pandje wel een verfje gebruiken. Het stonk, maar dat deed ik inmiddels zelf ook. Dat moet je ook zou houden als je op deze manier reist. Het geeft je altijd meer zitplaats tijdens het vervoer.
Mensen blijven wat afstandelijker. De volgende morgen gewekt door een ADHD haan.
Khad hem met plezier gewurgd. De klamboe was inderdaad lek. Een een muisgrote geplette kakkerlak lag op de vloer. De eieren lagen weids rondom haar verspreidt. Niks van gemerkt. Moet haar geplet hebben tijdens de gang naar toilet. Tja je doet het licht niet aan voor de muggen en dan gebeuren er zulke ongelukken.

Nu even serieus 2

You remember the previous 'Nu even serious'?

A different point of vieuw given by Indias interrest in the regio. This is what Sudan has in common with the netherlands: so many people so many opinions. A positive or negative story will depent on who you ask.


INDIA’S INTEREST IN SUDAN

General
1. Geo Political Importance of Sudan. Napoleon said ‘The foreign policy of a country is determined by its geography’. Modern Sudanese history owes much to Napoleon. Area wise, Sudan is the largest nation in Africa. With a population of 33 million it is rich in agricultural, forest and mineral resources. The famed long-stapled Egyptian cotton is originally from the Gazeira district, south of the capital Khartoum. In taking a long-term approach to developing relations with Africa, India needs to look not just at South Africa but also at geo-politically crucial Sudan. The length of Sudan's borders is 7,687 kilometers. The bordering countries are:

CAR - 1165 km Chad - 1360 km DRC - 628 km Egypt - 1273 km Eritrea - 605 km

Ethiopia - 1606 km Kenya - 234 km Libya - 383 km Uganda - 435 km




2. Interestingly, Washington has kept a scrupulously correct distance from any involvement in the insurgency problems of Sudan. This is despite the fact that it views Sudan as a strategically important nation, both as protector of the southern flank of Egypt its primary Arab ally, and as a possible staging ground for any military operations mounted to protect the Middle East's oil fields. However, the same has not been the case with the Chinese. Both India and China are emerging economies. It is against this background that India’s interests are to be viewed in Sudan.

China’s Involvement in Sudan
3. Oil. China’s need for oil reserves for its growing domestic economy has caused its government to pursue investments in many countries of marginal stability and democracy, but its greatest oil success abroad has been in Sudan. China has distinct economic interest in Sudan as it imports seven percent of its crude oil from this country. China is present in Sudan through its National Petroleum Company in both exploration and the development areas along with Petronas of Malaysia. It will be quite relevant to see how China has been playing a proactive role in Sudan's development efforts. During about 45 years of Sudan's post-independence era, China has expanded its political and economic presence irrespective of the nature of the regime in Khartoum — autocratic or democratic.
4. Arms. Barring oil, China sees Africa as a lucrative market for its arm trade and Sudan in particular provides greatest opportunity for its arms market. Sudan’s arm forces have the strongest Chinese colour in this region. Even Ken Bacon of ‘Refugees International’ spotted evidence of Chinese weapons in Darfur conflict. China was not new to Sudan. By the time it invested in GNPOC in December 1996, it was already a familiar arms dealer to many Sudanese governments. The Nimeiri government (1969-85) bought weapons from China. But these purchases rose in the 1990s due to Sudan’s internal war and the promise of improved finances and enhanced international credit derived from its oil potential. Weapons deliveries from China to Sudan since 1995 have included ammunition, tanks, helicopters, and fighter aircrafts.
5. Infrastructure Development. Over a period of time, Chinese presence in the construction and development industry in Sudan and its contribution in the day to day requirements of common citizens of the country has grown significantly. There is a influx of “Made in China” brands across the entire country giving an idea of how quickly, crucially and significantly its role has manifested in the economy of the country.
Indian Perspective
6. Sudan had a high-profile relationship with India in the past. However, not much attention was being given by India to utilize the opportunity for being a partner in developing Sudan as such and in the bargain, enhance its presence in the African region. The decision to invest in Sudan's oil project has been the beginning of a more proactive Indian policy in a strategically crucial region.
7. Oil. The Sudanese Government identified 15 blocks for exploration and production with the aim of rapidly developing its nascent petroleum sector. The largest and most important of these — the UNITY and HEGLIG — are in the Al Muglad basin, some 800 km South West of Khartoum. The Muglad basin measures 1,200 km x 300 km with sediments reaching a depth of 16,000 m. The Melut basin, with an area of 65,000 sq km and a sedimentary thickness of up to 13,700 m, is still grossly under-explored. The third system — Blue Nile basin — has a total area of 66,000 sq.km and a sedimentary cover of up to 9,144 m. The other prospective areas are in the country's North West, bordering Egypt and Libya as well as the Red Sea coast. ONGC Videsh Ltd has thus a tremendous opportunity in this area. Moreover, there are also huge quantities of natural gas, discovered in the coastal areas of the Red Sea region bordering oil-rich Saudi Arabia. India is in talks with Sudan about increasing its energy interests there, the Indian government quoted in early Dec 09 of having invested more than $2.5 bn in the African state's oil over the past six years. The two governments also signed a deal in New Delhi to pave the way for increased oil production and exploration and infrastructure development.
8. Railways. As part of its attempt to help energy firms secure assets in oil-rich Sudan, state-owned Ircon International Ltd is assisting in developing a 180km rail link from Khartoum to Al-Masala-Mian through a soft loan extended by the Union government.
9. Agriculture. In addition to its unexplored oil fields, another greatest natural asset of Sudan is the Nile River (confluence of White Nile that flows from Uganda and Blue Nile that flows from Ethiopia) before entering Egypt. The areas in vicinity have a tremendous potential of being developed as agricultural land. India has both, the technology and the means to assist Sudan in this sector.
10. Infrastructure Development. After two decades of civil war and severe conflict in the country, Sudan presents an ideal opportunity for investments in infrastructure development to include medical and healthcare facilities, communication networks, education system and industrial development.
11. Indian Trade and Exports to Sudan. India is the second largest exporter to Sudan. India is everywhere in Sudan through the ubiquitous Bajaj auto-rickshaws, scooters, Tata buses and trucks, pumps and pharmaceutical products (not to mention Indian films) found in all towns and cities. India and Sudan have signed several agreements and memoranda of understanding. Agreements on economic, technical and scientific cooperation and cultural cooperation were signed in November 1974. Other cooperation agreements include science and technology, avoidance of double taxation, promotion and protection of investments, agriculture, small and medium industries, foreign office consultations etc. Investments in and loans to Sudan are estimated to be upwards of US$ 3 bn. To give a sustained focus to India-Sudan trade relations, the commercial focus is a non-exclusive five-plus-one policy. The five priority sectors in which India can respond to Sudan’s developmental requirements are infrastructure, agriculture, human resource development, information & communications technologies, and small & medium industries. The “plus-one” is commercially viable investment in the energy and manufacturing sectors (oil, electricity, gas, pharmaceuticals, small and medium industry). Major Indian exports to Sudan consist of engineering goods, ready-made garments, textile yarns, drugs/pharmaceuticals, plastics & linoleum products, rice, paper & wood products, tea / coffee, cosmetics & toiletries, rubber products and other primary products; whereas Sudan's primary exports to India encompasses raw cotton, sugar, leather, organic chemicals, raw hide and skin, as well as oil seeds and pulses. India is the third partner of Sudan in oil industry after China and Malaysia. There is a chance of developing natural gas in the Red Sea. Medical tourism is another possibility for India as it gains a good reputation in the field of health care and medical treatment.
12. Human Resource Development. Human resource development is supported by 40-odd universities, training institutes and research centers. India, whose involvement in Sudan goes back to the 1950s when the latter gained Independence, can contribute in a significant manner for the further development of these resources. A large number of Sudanese nationals see India as a most favored destination for higher studies. India has already initiated steps in this direction. Sudan is a major beneficiary of the Indian technical and economic cooperation (ITEC) programme and over 150 Sudanese nationals train in India annually. India trains Sudanese diplomats at the Foreign Service Institute in New Delhi and offers Graduate and Postgraduate scholarships. Over 20 Sudanese nationals are also given scholarships for higher studies in India. Over 30,000 Sudanese have graduated from Indian universities. About 5,000 Sudanese students study in India each year.
13. Indian Diaspora in Sudan. The settled Indian community in Sudan is about 150 years young. The first Indian, believed to be one Luvchand Amarchand Shah, a Gujarati trader who imported goods from India, probably came to Sudan from Aden in the early 1860s. When his business expanded, he brought his relatives from Saurashtra, who in turn invited their own friends and families. The Indian community grew and developed from the small towns in the Eastern parts of the country (Port Sudan and Suwakin). The early Indian pioneers moved into the interior of the country and settled down in Omdurman, Kassala, Gedaraf and Wad Medani. Two famous steel suspension rail bridges in Khartoum and Atbara were imported from India in the first decade of the last century and are still in use. The presence of Indians who have now adopted Sudan as their first home is an advantage for India to further boost her presence in the country.
Indian Interests
14. South Sudan post Referendum. The genesis of conflict between North and South Sudan has been economic discrimination of South Sudan inspite of the fact that it has a large reserve of natural resources. In the post referendum scenario, it is envisaged that majority of Sudanese nationals will opt for a separate South Sudan as an independent country. And therefore it is pertinent for India to engage South Sudan in the developmental activities now. Some headway has already been made in that direction. Indian tractors and three wheelers are increasingly evident in South Sudan. India opened its Consulate General in Juba in October 2007, the first Asian country to do so. Keeping in view the post referendum scenario in South Sudan, there is an increasing scope for engaging it by having military cooperation to include provision of military hardware, training military personnel in India and possibly establishment of military training team for training the nascent army of South Sudan.

15. Critical Interest. Oil exploration and infrastructure development.
16. Vital Interest. Human resource development and military cooperation.
17. Peripheral Interest. Agriculture, communication and trade.
Conclusion
18. Indian interest in Sudan has grown significantly in recent years. This is reflected in India's increased trade and investments in Sudan. Two factors that have generated such interest and encouraged Indian engagement are the signing of the Comprehensive Peace Agreement in January 2005 and the soaring economy. However, delay in the implementation of the peace deal and conflict in Western and Eastern Sudan pose serious challenges to the huge Indian interest. Lack of democracy and good governance has perpetuated the conflict and made peace unsustainable. Prolongation of such a situation is not in India's interest given its economic and energy stakes in Sudan. A prudent and proactive role on the part of India is necessary in order to address Sudan's concerns and challenges and thereby advance its growing interests in Sudan and African region. The post referendum scenario cannot be ignored and India needs to be proactively associated with all inclusive developmental activities in both North and South Sudan.

Nu even serieus

Dit is natuurlijk niet door mij geschreven. Ik zie het wel om heen gebeuren maar heb er geen mening over. Ieder land, ieder volk moet zijn eigen weg vinden naar een eerlijke verdeling en rechtvaardige bestuursvorm. Wij hebben er uiteindelijk 80 jaar overgedaan. Met nadien de nodige onderbrekingen door Fransen en Duitsers.
Hier zal het nog wel even duren voor dat het hier zover is.

Zuid-Sudan

De winst van de vrede valt het volk van Zuid-Soedan. zwaar tegen. De eigen leiders, de buitenlandse donoren, de hulpverleners, iedereen faalt.
Door onze correspondent
KOERT LINDIJER
Elizabeth doet boodschappen op de markt van Juba. „Twee euro voor die paar rotbananen”, jammert ze. „Belachelijk.” De vrouw in het markstalletje haalt haar schouders op: „Aan die absurd hoge prijzen kan ik niets doen. Alles komt uit het buitenland.”
Als Zuid-Soedan bij een referendum in 2011 voor onafhankelijkheid stemt, wordt het één van de allerarmste landen ter wereld. Behalve olie produceert het niets. Er is geen staatsapparaat, de bevolking heeft sinds de aanvang van de oorlog tegen het noorden in 1983 vrijwel geen onderwijs gekend en leeft, zoals een hulpverlener het uitdrukt „nog in de Middeleeuwen”.
Gedemoraliseerde buitenlandse hulpverleners in de hoofdstad Juba tonen lijsten met schokkende statistieken. Rond de 90 procent van de Zuid-Soedanezen is analfabeet, 97 procent heeft geen wc, één op de zeven vrouwen sterft tijdens de bevalling. Een kind van vijftien jaar heeft meer kans dat ze zwanger wordt en tijdens de bevalling sterft, dan dat ze naar school gaat. Er gaan drie keer zoveel kinderen naar school als enkele jaren terug, maar er is slechts één docent voor duizend leerlingen.
Hoe bouw je in die armoede op een zinderende savanne een staat op? Welke rol spelen buitenlandse donoren en een onervaren regering? Vijf jaar na de beëindiging van de oorlog zoekt iedereen naar antwoorden. Maar dat er nog weinig is bereikt, is duidelijk. En de kritiek groeit. „Buitenlandse donoren hebben in vijf jaar vrede hier weinig kunnen veranderen, we hebben gefaald in Zuid-Soedan”, beaamt het hoofd van een VN-organisatie.
Geld is niet de panacee. Donorlanden zegden in 2005 4,5 miljard dollar hulp toe en de autonome Zuid-Soedanese regering ontving de afgelopen vijf jaar ruim zeven miljard dollar aan inkomsten uit olie. Professor Barri Wanji is voorzitter van de Commisie voor Economische en Financiële zaken van het parlement in Juba. „Geldgebrek is het probleem niet. Dat kan het excuus niet zijn. Onze regering heeft gefaald. Ze heeft foute economische prioriteiten gesteld”, stelt hij vast. „Het is beschamend hoe weinig er is gepresteerd.”
De euforie over de vrede is al bijna vervlogen, de bevolking is teleurgesteld over het beperkte vredesdividend. Juba was nooit veel meer dan een verzameling modderwoningen met strodaken omringd door een handjevol gebouwen van cement voor de overheid en Noord-Soedanese handelaren. De nieuwe bestuurders van de voormalige verzetsbeweging, het SPLA, hebben de ministeries opgeknapt en buitenlandse hulpverleners vestigden zich in gekoelde containers. De meeste Noord-Soedanese handelaren pakten hun biezen, hun plaats is ingenomen door een vloed van Kenianen, Oegandezen en Ethiopiërs. Er ontstond een zeepbeleconomie die draait op uitgaven van 130 buitenlandse hulporganisaties. En er heerst een wild soort kapitalisme met buitenlandse investeerders die inferieur werk afleveren.
Oliedollars houden dit alles kunstmatig in leven. De overgrote meerderheid van de Zuid-Soedanezen heeft het nakijken, met voor sommigen een baantje als chauffeur bij een hulporganisatie, een karweitje als zandschepper in een wegenproject of een functie in een ministerie dankzij een familierelatie.
Op het platteland gaat het leven door alsof er sinds de zware oorlogsjaren niets is veranderd. In het dorpje Ibba, een paar honderd kilometer ten zuiden van Juba, ruilen keuterboeren maïs voor zout, gierst voor zeep. De hoge mangobomen leggen een genoeglijke schaduw over de hete aarde. „Tijdens de oogsttijd stikken we door de stank van rottende mango’s,” zegt de boer Paulino, „niemand komt ze kopen”. In de oorlog was Ibba afgesloten, maar nu is er weer een weg door het woud gehakt. Die weg wordt bereden door vrachtwagens uit Oeganda die hun waren naar Juba brengen. Maar in Ibba stoppen ze niet. In Juba drinken de rijken duur mangosap geproduceerd in Oeganda.
Zuid-Soedan is befaamd om zijn herdersvolkeren en majestueuze koeien. Maar in Juba importeert een Keniaan al het vlees, „want er is hier geen slachthuis”. Zoals ook alle vis wordt ingevoerd, hoewel de Nijl er vol mee zit. „We hadden de nadruk moeten leggen op de opbouw van een eigen productieapparaat”, zegt professor Wanji in het parlementsgebouw. „We hadden ons moeten concentreren op de aanleg van infrastructuur, opdat boeren hun gewassen naar de markt kunnen brengen. We hadden experts van buiten moeten aantrekken voor de ontwikkeling van industrie. We hebben ons onvoldoende gericht op sectoren die economische groei stimuleren.”
Tot aan de eens verafgelegen Berg van de Heksen is de savanne bezaaid met nieuwe gebouwtjes. Juba is een boomtown, in de zin dat het een chaos is. De stad oogt nog steeds als een smerig gat, met bruin water uit de kraan, ongezuiverd uit de Nijl. Regenwater voert de bergen afval naar de rivier, een vuilophaaldienst bestaat niet. Aggregaten ronken bij de ministeries, de hotels en de hulporganisaties en bij de paar sjieke huizen. De rest van de stad is na zonsondergang gehuld in duisternis. Maar de stofwolken zijn opgetrokken: Juba telt voor het eerst enkele asfaltwegen. Wild zwaaiende politieagenten regelen het verkeer op de kruispunten waar de dure terreinwagens van ambtenaren en hulpverleners zich verdringen.
Een minister wijst bij de luchthaven naar betonnen pilaren. Onafgemaakte bouwwerken. Ze tonen de invloed van de concurrerende buitenlandse maffia’s en hun plaatselijke handlangers. „De bouw voor een nieuwe vertrekhal ligt al maanden stil. We zijn belazerd, de buitenlandse ondernemer ging er met het geld vandoor,” zegt hij. Een Chinees bedrijf stampte twee jaar geleden binnen zes maanden een plastic paleis uit de grond, een hotel met de geluidsdichtheid van karton. De termieten vreten al de deurposten aan, de badkamers verzakken en zand dringt door de dunne vloer naar boven.
Zuid-Soedan trekt cowboykapitalisten aan. „Ze doen kortetermijninvesteringen die zich snel terugbetalen”, vertelt een econoom. „Alleen de bouw van een Zuid-Afrikaanse bierfabriek levert de Zuid-Soedanese economie iets op.” De wegenbouw ligt in handen van soms dubieuze buitenlandse bedrijven, zoals een Keniaanse onderneming die in Kenia zelf geen contracten meer van de overheid krijgt wegens haar ondermaatse kwaliteit. Buitenlanders kunnen in Zuid-Soedan snel rijk worden. Als ze gewillige ministers bereid vinden mee te werken. „Hoe kan het dat sommige collega’s van mij villa’s in Oeganda bouwen?” vraagt een minister zich af. „In onze dagen in de bush tijdens de guerrillastrijd executeerden we degenen die zich misdroegen. Waarom tolereren we het nu dan wel?”
Professor Wanji haalt een enveloppe met stoffige gierst uit zijn bureaulade. „Een hond zou dit nog niet eten”, briest hij. Het hoopje beschimmelde granen is onderdeel van tonnen voedsel die het ministerie van Financiën eerder dit jaar importeerde ten behoeve van een strategische voedselreserve. Het overgrote deel „raakte zoek”, het andere deel was van slechte kwaliteit. Maar er werd wel door ambtenaren aan leveranciers uitbetaald. De regering verloor door het corruptieschandaal ten minste 200 miljoen dollar. „Ministers zijn betrokken bij dit schandaal”, vertelt hij. „Onze leiders hebben geen schone handen, ze geven het slechte voorbeeld aan lagere ambtenaren.”
Corruptie tastte ook de rudimentaire banksector aan. De regering redde onlangs de Nile Bank, die ten onder dreigde te gaan wegens niet-afgeloste leningen. De leningen waren vooral verstrekt aan regeringsfunctionarissen. Al twee ministers van Financiën moesten opstappen wegens vermeende diefstal, maar geen enkele regeringsfunctionaris werd aangeklaagd.
John Luk is minister van Energie en Mijnbouw. Hij vraagt om begrip. „We hadden geen enkele ervaring toen we uit de bush kwamen”, zegt hij. „Het draait allemaal om het gebrek aan management. Het is een leerproces.” Tot vorig jaar huisde zijn ministerie in een soort schuur. „Er vallen zoveel dingen tegelijk te doen, we komen handen tekort.”
Het verleden wreekt zich op de bestuurders van de voormalige verzetsbeweging. Tijdens de oorlog was het SPLA vrijwel alleen bezig met vechten, gebieden werden op het Noord-Soedanese leger veroverd maar voor de bevolking zorgden de zuidelijke rebellen niet. Daar waren de buitenlandse hulporganisaties voor. Het SPLA richtte nauwelijks bestuursstructuren op, er waren geen scholen en geen burgerorganisaties. Het lot van de bevolking lag in handen van de hulpverleners, die voor miljarden dollars voedselhulp leverden. Het SPLA leerde niet te besturen, het ontbrak de opstandelingen aan een strategie voor economische ontwikkeling. „We zijn verslaafd geraakt aan hulp, we zijn niet meer gewend het zelf te doen”, merkt SPLA-parlementslid Henry Omai Akolawin op.
Ook de donoren treft blaam. Bij de twee grootste organisaties, de VN en de Wereldbank, werkte tot voor kort geen enkele econoom. De donorlanden richtten een Multi Donor Trust Fund op in 2005 voor „de wederopbouw”. „Tot de VN er twee jaar later achter kwamen dat er niets viel her op te bouwen”, vertelt de diplomaat. Want Zuid-Soedan moet vanaf de eerste steen worden opgebouwd. Voor die taak blijkt geen donor of ontwikkelingsorganisatie uitgerust. „Hoe kan je een staat bouwen, dat is de uitdaging”, zegt het hoofd van een VN-organisatie, „en die taak heeft geen supermacht of ontwikkelingsorganisatie waar dan ook ter wereld ooit met succes uitgevoerd”.
De bureaucratie van de donoren werkt verlammend. Een buitenlandse organisatie verstrekte tijdens de oorlog in SPLA-gebieden noodhulp en probeerde na de vrede haar medische faciliteiten aan de overheid over te dragen met geld van de donoren. „Dat lukte niet”, vertelt het hoofd van de organisatie. „Het neemt achttien maanden in beslag om goedkeuring te krijgen van het gemeenschappelijke donorfonds. Donorgeld stroomt ongelooflijk langzaam”. Professor Barri Wanji haalt zijn neus op over de donoren. „Welk donorgeld? Van alle beloofde hulp hebben we nog vrijwel niets gezien.” En een diplomaat beaamt: „Ook wij zijn teleurgesteld over de trage distributie van de donorgelden”.
De Zuid-Soedanese overheid begon zich er vorig jaar ernstig zorgen over te maken dat de winst van de vrede zo mager uitvalt, uit vrees het krediet onder de bevolking te verliezen. Er werd een noodoplossing gevonden. In samenwerking met de donoren werd het Soedanese Heropbouwfonds opgericht, om snel kleine projecten op het platteland te kunnen uitvoeren. Zonder vertraging door de bureaucratie van vooral de Wereldbank, die het gemeenschappelijke donorfonds voor Zuid-Soedan beheert.
Het een wedloop tegen de tijd geworden. Want ook op politiek terrein stapelen de problemen zich op. Volgend jaar moeten er verkiezingen in heel Soedan worden gehouden, gevolgd door het referendum over onafhankelijkheid in 2011. Buurlanden tonen zich ernstig bezorgd over de politieke en economische impasse in Zuid-Soedan. Ze overwegen zeshonderd ambtenaren te sturen om de Zuid-Soedanese ministeries te bemannen.
Tot overmaat van ramp zijn onderlinge conflicten tussen tribale groepen in het zuiden uitgebroken. Conflicten en droogte leidden samen tot honger en honderdduizenden ontheemden, en dat allemaal op een even grote schaal als tijdens de oorlog destijds tegen het noorden, die in januari 2005 met een vredesverdrag afliep. Hulpverleners staan opnieuw in de startblokken voor een grote noodoperatie. Die ingreep zal moeilijk worden, maar stukken gemakkelijker dan een staat en een economie uit de grond stampen

Dhow zeilen

Dhow zeilen
Voor de wind een melkmeid die niet gijpt.
De giek of wat je het ook noemt werkt voor de fok en het grootzeil. Hangt boven in de mast. Dit alles heeft niets te maken met het feit dat we aan de andere kant van de evenaar zeilen.
Het system is ingenieus vanwege zijn eenvoud als tuigage.De mast is schuin voorwaarst geplaatst en maakt deel uit van een gelijkzijdige driehoek. De tweede zijde van de driehoek wordt gevormd door 2/5 gedeelte van de giek. Het overige,3/5, steekt boven de mast uit en is het alternatief voor de voorste verstaging zoals bij ketch of toren getuigd.

De verhouding is nu als volgt: de lengte van de mast, aanknopingspunt bakstag en giek, is gelijk aan 2/5 van de giek die weer gelijk is aan de afstand tuussen onderzijde giek en onderzijde mast.De korte mast kent in rust dus alleen een bakstag. Mbv de bakstag wordt de voor de mast geplaatse giek speelruimte gegeven om van bakboord naar stuurboordzijde en vice versa gemanouvreerd te kunnen worden. Dit is noodzakelijk om de giek aan de lage kant te kunnen plaatsen. De eenvoud van het tuig systeem wordt een beetje teniet gedaan door het onhandige system om overstag te gaan. De giek moet ieder keer naar de lage kant worden gebracht.

Dat is een hoop gekloot om hem boven de mast langs te krijgen en onder langs een soort van boegspriet. Mij is verteld dat je het alleen moet kunnen. Tot nu zie ik altijd minstens twee personen aan boord. Op het moment dat de giek zich aan de lage kant bevindt wordt er een stag (touwtje) aan de hoge kant gezet. De verstaging aan de lage kant wordt gerealiseerd door 2/5 van het zeil.
Voor de wind wordt giek gekanteld zodat het als een sort van’ra’haaks op de mast staat. De punt van het zeil bevindt zich dan aan de onderkant. Door de schoot te vieren kan je het zeil een andere positie t.o.v de boot geven. Hierdoor kan je voor de wind makkelijk je zeil trimmen t.o.v de koers.
Voor wie het niet begrijpt.. zie foto’s.

Haul don't pull

You must haul not pull!
When you feel them nibbling you have to let it go first.
If you feel it fighting let it swim.
You are spoiling bait this way.
Wise lessons taught by skipper fisherman Ahmed.
Lamu Northern East coast of Kenya.
Just came across this place in a twenty year old lonely planet. First wanted to go to Somalia. Looking into the actual situation of that place. Pirates- chasing oil tankers at full speed- firing live rounds. One can hardly call that a nice place to dangle his bait.
So Kenya it was. By some luck I found a hotel owner who knew a fisherman instead of a tourist sailor.
During the first day I proved my seaworthiness. His both sons were hanging over the side. Puking there guts out. Green yellow salivary. When that came I offered them water. Not that I felt sorry for them. No way. They just don’t make that much noise if they have something to puke up.It was a fine skipper and father. Did not return to shore out of pity. They just have to get used to the sea, he said.
I fully agreed. Paid for it; so fish! Due to the sea sicknesses of his sons I caught more fish than them. So the skipper asked me, to fish the following night, during full moon.I happily agreed. Three nights we sailed out at three o’clock. Fishing till sunrise when the fish stopped feeding. Well the results…..

Kaarslicht bij de Thuisfront

Klaas zit nu op vakantie in Kenya als zijn vliegtuig op tijd vertrokken is vanochtend om 4 uur - ik gooi even een bericht van de thuisfront ertussendoor.
Gisteren een pakketje ontvangen van de Thuisfront Committee. CD heb ik nog niet beluisterd maar kaarslicht is altijd mooi natuurlijk. Ik zal mijn best doen om niets in de fik te steken (er zijn ooit diverse Kaarsen Incidenten geweest in Doorrrn...) Morgen ga ik deze marathon lopen.
(Ghostwriter Elma)

Hi Hen F.....Cricket

Sorry dear.

Of all places: El Obeid Sudan.

By your local reporter.

Indian transport Unit.

Commander is having tea! And thats all I know about cricket.

For the remaning readers: Kenya is the destination. till 5 December.

I may be some time.

Waarom en hoe doen we het?

AFRIKA
UN Mission in Sudan (UNMIS)
Rechtsgrond en mandaat. De juridische basis van UNMIS is VN Veiligheidsraadresolutie 1590 van 24 maart 2005 en de verlenging van het mandaat tot 30 april 2009 volgens Resolutie 1812 van 30 april 2008. UNMIS ziet toe op de uitvoering van de Comprehensive Peace Agreement (CPA). De CPA is en blijft de ruggengraat van de vrede in Soedan. Sinds de onafhankelijkheid van Soedan op 19 december 1955 is in dit land sprake van een slepend conflict tussen het islamitische Noorden, grotendeels beheerst door de (islamitische) Soedanese overheid en het deels christelijke, deels animistische Zuiden waarin met name de (rebellen)beweging – de Sudanese People's Liberation Movement (SPLM) – een grote rol speelt. Dit conflict wordt voortdurend verder gecompliceerd door (al dan niet tribale) lokale conflicten en de aanwezigheid van omvangrijke olievelden, voornamelijk in het gebied ten zuiden van de Noord-Zuid grenslijn van Soedan. Na vredesonderhandelingen tussen Noord en Zuid werd in 2002 het zogenaamde Machakos Protocol ondertekend; een principeakkoord over het recht op zelfbeschikking voor het Zuiden en over de scheiding van staat en religie. In 2003 en 2004 werd een aantal deelakkoorden gesloten op het gebied van militaire en veiligheidsaangelegenheden, de verdeling van de welvaart (in het bijzonder de inkomsten uit de oliewinning), de verdeling van de macht tussen Noord en Zuid en de positie van drie betwiste gebieden die geen deel uitmaken van het administratief-bestuurlijke Zuid-Soedan (te weten Nuba Mountains, Southern Blue Nile en Abyei). Uiteindelijk heeft dit geleid tot een alomvattend vredesakkoord, de CPA, dat op 9 januari 2005 werd ondertekend. De belangrijkste punten uit de CPA zijn:
- In 2009 worden nationale verkiezingen2 gehouden;
- De Sharia is niet van toepassing op Zuid-Soedan en op niet-moslims in het noorden;
- Zuid-Soedan krijgt tijdens de interim-periode van 6,5 jaar zelfbeschikkingsrecht, waarna
in 2011 een referendum wordt gehouden over onafhankelijkheid;
- De opbrengsten uit de oliewinning worden evenredig verdeeld tussen het Noorden en
Zuiden. Om het vredesproces te ondersteunen is op 24 maart 2005 de United Nation Mission in Sudan (UNMIS) gestart.
De implementatie van de CPA is een complex en tijdrovend proces en vordert langzaam. Waarnemers en politie (UNMO’s respectievelijk UNPOL’s) voeren hun taken ongewapend uit. Voor hun beveiliging is een beschermingsmacht ontplooid. De omvang, kwaliteit en professionaliteit van deze Force Protection-eenheden zijn toereikend om de vereiste bescherming te bieden aan het VN-personeel en om de opgedragen taken uit te voeren. De waarnemers en politie zijn volledig geïntegreerd in de sectorstructuur van de beschermingsmacht. De politiefunctionarissen kennen een afzonderlijke structuur onder leiding van de Police Commissioner, die deel uitmaakt van de staf van de Speciale Vertegenwoordiger van de VN. De UNMO’s voeren hun werkzaamheden uit in kleine teams waar ook vertegenwoordigers van de voormalige strijdende partijen deel van uitmaken. De UNMO’s richten zich op het in kaart brengen van de militaire situatie en integratie van de voormalige rebellen. Zij rapporteren hun waarnemingen aan de Force Commander. De UNPOL’s richten zich op capaciteitsuitbreiding en kwaliteitsverbetering van de lokale politie.
De Nederlandse bijdrage aan UNMIS bestond in 2008 aanvankelijk uit 15 militaire waarnemers en elf Marechaussees. Sinds begin 2007 maken ook vier civiele politiefunctionarissen deel uit van de Nederlandse (UNPOL) bijdrage. In het najaar van 2008 is vanwege bezuinigingen bij de VN het aantal Nederlandse waarnemers teruggebracht naar 12. Het kabinet heeft in het voorjaar van 2009 besloten de Nederlandse bijdrage aan deze missie te verlengen tot 13 april 2010. Alle deelnemende landen zijn evenredig gereduceerd in aantallen UNMO’s. De Nederlandse waarnemers en politiefunctionarissen (Marechaussee en politie) worden bij voorkeur en in overleg met de VN-autoriteiten ter plaatse in tweetallen ingezet. Nederland heeft voorts de deelname van vier officieren van de Joint Integrated Units (JIU) aan het Instituut Defensieleergangen gefinancierd.
De dagelijkse leefomstandigheden zijn zwaar als gevolg van het hete en vochtige klimaat, de
gezondheidsrisico’s en de vaak sobere huisvesting. Een uitzending van zes maanden eist onder deze omstandigheden veel van het uitgezonden personeel. De Nederlandse waarnemers en
politiefunctionarissen worden binnen de missie als zeer waardevol beschouwd voor wie het belangrijk is over diepgaande kennis van en inzicht in de situatie ter plekke te beschikken. Een kortere uitzendduur is daarom onacceptabel voor de VN en onwenselijk voor een goede taakuitvoering. 2 Recentelijk heeft de Soedanese nationale kiescommissie aangekondigd dat de verkiezingen niet in 2009 maar in februari 2010 zullen worden gehouden.
EVALUATIE.
Resultaat. De demilitarisatie van het grensgebied en de scheiding tussen het regeringsleger en de SPLA tussen Noord- en Zuid-Soedan is in 2008 grotendeels voltooid. De veiligheidstaken zijn formeel overgedragen aan de JIU en geïntegreerde politie-eenheden. Nochtans blijft de veiligheidssituatie precair, mede door de voor 2010 voorziene verkiezingen, het referendum inzake onafhankelijkheid in 2011, vertragingen in het Demobilization, Disarmament and Reintegration (DDR) proces en het door het Internationale Strafhof uitgevaardigde arrestatiebevel tegen President Bashir. In 2008 heeft een aantal kleinschalige maar gewapende incidenten plaatsgevonden. Deze incidenten hadden meestal een tribale oorzaak. Echter de “verplichte” samenwerking tussen het regeringsleger en SPLM in de JIU’s
heeft ook enige malen voor oplopende spanningen gezorgd in onder meer Abyei en Malakal.
Toekomst. Sinds 2009 levert Nederland, samen met het VK, een financiële bijdrage aan de JIUs voor basisvoorzieningen en –uitrusting. Nederland heeft voorts een financiële bijdrage aangekondigd voor de implementatie van de Demobilization, Disarmament and Reintegration strategie in de conflictgevoelige grensprovincies Blue Nile, Zuid-Kordofan en Abyei.
Conclusie. UNMIS draagt op succesvolle wijze bij aan de implementatie van het CPA. De komende twee jaar zijn cruciaal en vormen de lakmoesproef voor het CPA. In deze periode dienen de afbakening van de grenzen, de nationale verkiezingen en uiteindelijk het referendum in 2011 hun beslag te krijgen. Een voortgezette inzet van UNMIS is daarbij noodzakelijk. In de praktijk blijkt het goed gekwalificeerde Nederlandse personeel een zeer gewaardeerde, positieve invloed te hebben op het functioneren van de teams en de teamsites waarin zij werken.

Zo nu hoor je het ook eens van een ander! En geen plaatjes deze keer.

What are we doing here?

This.....and..... the after party.

*JIUs receive $600,000 worth of equipment in El Obeid
Source: United Nations Mission in Sudan (UNMIS)
Date: 03 Nov 2009

Sudan's Joint Integrated Units (JIUs) received much needed infrastructure equipment worth more than $600,000 at UNMIS' logistics base in El Obeid on 2 November, assisted by UNMIS through a Donor Trust Fund.
The equipment, including generators, water tanks and concrete mixers, was funded by the United Kingdom and the Netherlands, whose ambassadors attended the handover ceremony, along with representatives from the JIUs, Joint Defense Board (JDB) and UNMIS.
Addressing the ceremony, United Kingdom Ambassador Rosalind Marsden stressed the importance of JIU development, as they were a "symbol of trust and cooperation," essential for realization of the Comprehensive Peace Agreement (CPA).
Also speaking at the ceremony, Dutch Ambassador Norbert Braakhuis said, "Rebuilding trust is difficult if the peace agreement leaves loose ends and questions." He added that the JIUs played an important role in strengthening trust for stability and security, with elections scheduled for April 2010 and border demarcation nearing its final phase.
"The Joint Integrated Units are a symbol of national unity and integrity," UNMIS Force Commander Maj. Gen. Paban Thapa said.
UNMIS was mandated to assist with the development and deployment of JIUs across Sudan, Maj. Gen. Thapa stated, adding that 84 per cent of the forces' deployment had already taken place.
"The first project in reinvigorating the JIUs is the handing over of the equipment," Maj. Gen. Thapa later noted, adding that UNMIS would further support the units by developing their camps so that JIUs become more effective. "Time is short, we have to get this started as quickly as possible."
JIU Commander Maj. Gen. Yahya Khair said the equipment was essential for forces in remote locations, often without electricity and water. He added that more training was needed in the English language, administration, computer and military skills.
"This will give a push to the work of the JDB and the JIUs," said Maj. Gen. Salva Chol, chairman of the Joint Defense Board overseeing the JIUs' development. "It will lift the constraints of electricity and water points in areas hard to access."
The chairman noted that the units needed more support in transport, communication and training, including awareness-raising about the CPA and its protocols, as well as national elections.
Emphasizing the role of JIUs in election support, Ambassador Marsden mentioned that voter registration had begun on 1 November across the country, and encouraged the Sudanese population to register.
"Don't leave it too late because you won't be able to vote," the ambassador said, sending a message to the community at the ceremony, which was hosted by the Pakistani contingent in El Obeid, who along with the Indian troops offered logistical support in preparations for the equipment's handover.
According to the CPA, the JIUs will be the nuclei of Sudan's national army if it decides for unity in the 2011 referendum. If Southern Sudan secedes, the forces will be the core of the remodelled Sudan People's Liberation Army and Sudan Armed Forces respectively.

Dogs voor de liefhebbers

Wild dogs????
They hunt you down. Your heart will be pounding like a hammer. Once your on the ground the will start at your willy, if you are a man.
If you are a female you have a kind of head start towards your end.They dig themselves into the body. Aim for the entrails first. While you are screaming in agony and try to fight them off the leader digs himself deeper into your body. The pack is trampling over you. Biting arms legs face where ever they can but mostly aim for the skin of your tummy. When open they can go of with your guts. When they finally reach your heart or lungs: than you die. But not in Khartoum. Those are stray dogs.
Streetwise. Well at least a few of them. The leader is watching the traffic.
Before crossing, you see his head going from one side to the other.
Not as stupid as the home dogs, running after a tennis bal without realizing that cars are harder than dogs. When safe the pack will cross the street.
They are neither fat nor skinny. They look healthy and behave sociable.
This sociable thing can lead to sleepless nights. When one of the pack wasn’t streetwise enough and smacked into the bumper of a car the pack will help him to the side of street.
When it dies, sometimes they will howl all night. The next days you can smell the carcass 100 feet away. .